معلم حق التدریس با عشق به تدریس با عشق به خدمت کارش
را شروع کرد و با امید ادامه داد ،امید به آینده !
معلم حق التدریس پابه پای همکارانش زحمت کشید
و هر جا در مدرسه کمبودی احساس می شد
بهترین نیرویی که اون کمبود پر می کرد بود.
معلم حق التدریس هیچ وقت نتوانست حرف دلش
را بزند هیچ وقت نتوانست از دردهایش بگوید .
چون او فقط حق تدریس داشت و نه حق دیگه ای!
اگر این شرایط قبول نداری بفرما بیرون!
چه طور ! یعنی می شود رفت بیرون به کجا ؟
پس امیدم چه میشود پس عشقم به کارم چه می شود!
پس تمام تجربه های تدریسم چه می شود!
یعنی میشود بعد از این همه سال همه را رها کرد؟
نه نمی شود شرایط را می پذیرم !
اگر بیمه نیستم اشکال ندارد!
اگر حقوقم هر 3 ماه یکبار پرداخت می شود اشکال ندارد !
اگر حق الزحمه من 1/3حق الزحمه معلم رسمی است اشکالی ندارد!
اگر بین من و معلم رسمی این همه فرق است اشکال ندارد!
اگر مدیر مرا برای سال آینده نخواهد هیچ اشکالی ندارد!
اگر نمی توانم هیچ تصوری از آینده شغلیم داشته باشم هیچ اشکالی ندارد!
اگرهیچ اشکالی ندارد من کارم را دوست دارم وادامه میدهم !
اگر عشقی نبود و امیدی معلم حق التدریس هم نبود.