داستان معلمان حق التدریس همچنان ادامه دارد
حدود 6 سالی است که در آموزش و پرورش مشغولم و در این6 سال روزی نبود ببینم معلم حق التدریسی روز خوشی داشته باشد .و روزی نبود که شاهد گله و شکایت معلمانی که از وضعیت نابسامان و بلا تکلیف خود شاکی هستند نباشم.
معلمان حق التدریس وقتی وارد سیستم آموزش و پرورش شدند نمی دانستند عاقبت کار آنها به اینجا کشیده میشود.
معلمان حق التدریس وقتی وارد سیستم آموزش و پرورش شدند !که آموزش و پرورش نیاز اساسی و مبرمی به آنها داشت .
بدون حقوق و مزایاو بدون بیمه تمام کمبودهای آموزش وپرورش را جبران کردند.
برای چه ؟!
برای چه ؟!به چه امیدی ؟!
این سوال ما از شماست معلمی که بدون حقوق بدون بیمه بدون مزایا قبول میکند معلم حق التدریس باشد وشغل معلمی را از بین تمام شغلها انتخاب میکند شغلی که شاید بین تمام شغلها کم درامدترین و در عین حال سختترین شغل و پر مسئولیت ترین شغل است به چه امیدی اینکار را میکند ؟
به جرات می توان گفت معلمان یکی از شریفترین و محترم قشر جامعه هستند.
در این چند سال که کار میکنم کمتر معلمی را دیدم که برای دانش اموز دل نسوزاند کمتر معلمی را دیدم که وظیفه خود را به درستی انجام ندهد.
معلمی شغل نیست عشق است.
حال بعد از اینهمه سال سعی و تلاش وزحمت بدون مزد شاهد چه هستیم.؟!!!!
تمام معلمان حق الندریس هر سال را به امید استخدام میگذرانند و هر سال چشم امیدشان به وزارت آموزش وپرورش و نمایندگان دولت است.
ولی بی جهت چشم امیدشان به آنها است !!!!.
در تابستان امسال عده ای ازمعلمان حق التدریسی تصمیم جدی گرفتند برای رفع بلاتکلیفی خودشان وپایان دادن به تمام مشکلات چندین سالشان اقدامات جدی انجام دهند با نامه نوشتن به نمایندگان و ریاست جمهوری و دیدار با آنها با تمام این سعی و تلاشها باز ما به اهدافمان نرسیدیم .
و امتحانی را برای استخدام برگزار کردند و قرار کردند عده کمی از میان آنها را استخدام کنند .
که این خود باعث ایجاد استرس ها و اظطرابها بسیاری برای معلمان شد و نگرانی آنها را چند برابر کرد معلمی که 5 سال و بیشتر سابق دارد باید چند سال صبر کند که آیا در امتحان قبول میشود و یا نه و حال اگر امتحان را قبول شود مصاحبه را قبول می شود و یا نه !!!!!!!
بعد از آن شاهد قانونی بودیم که مجلس عنوان کرد که مدت اجرای این قانون 3 سال تعیین شد و اینکه شرایطی هم برای استخدام قرار دادند که شاید 2/3 بیشتر معلمان آن شرایط را نداشته باشند.
هر سال قولها و وعده هایی می دهند که نه منصفانه است و نه عملی .
و ما معلمان حقالتدریس باید هم چنان چشم امید به کسانی داشته باشیم که حتی یک لحظه شرایط و وضعیت ما را درک نمی کنند .
دوستان اگر میخواهید به حقوقتان برسید باید تلاش و کوششی خودتان انجام دهید و چشم امیدتان خودتان باشید.
خدایا:
آرامشی عطا فرما تا بپذیرم انچه را که نمیتوانم تغیر دهم/
شهامتی تا تغیر دهم انچه راکه میتوانم ودانشی که تفاوت این دو را بدانم/
+ نوشته شده توسط معلم وبلاگ در چهارشنبه هفتم آذر 1386 و ساعت
22:53 |
